امید تازه برای درمان نابینایی ارثی؛ درمان ژنی آزمایشی به برخی بیماران کمک کرد اشیا را تشخیص دهند
پژوهشگران در یک کارآزمایی کوچک بالینی توانسته‌اند با استفاده از ترکیب ژن‌درمانی و فناوری حساس به نور، بخشی از توانایی تشخیص اشیا را در برخی افراد مبتلا به نوعی نابینایی ارثی بهبود دهند؛ رویکردی نوین که می‌تواند مسیر تازه‌ای برای درمان برخی بیماری‌های شبکیه باز کند.
به گزارش پایگاه خبری قطب خبر، به نقل از رویترز، این روش آزمایشی برای مبتلایان به بیماری «رتینیت پیگمنتوزا» بررسی شده است؛ بیماری ارثی پیش‌رونده‌ای که به سلول‌های شبکیه آسیب می‌زند و می‌تواند به کاهش شدید بینایی و نابینایی منجر شود.
درمان چگونه عمل می‌کند؟
در این روش که «اپتوژنتیک» نام دارد، دستورهای ژنتیکی برای تولید پروتئینی حساس به نور به سلول‌های باقی‌مانده شبکیه منتقل می‌شود. سپس بیمار از عینک ویژه‌ای استفاده می‌کند که اطلاعات تصویری محیط را به الگوهای نوری تبدیل می‌کند تا سلول‌های اصلاح‌شده بتوانند این اطلاعات را دریافت و به مسیر بینایی منتقل کنند.
در مطالعه گزارش‌شده، ۱۰ بیمار تحت درمان قرار گرفتند. پس از درمان، هفت نفر حساسیت بیشتری به نور نشان دادند و در شش نفر بهبودهایی از نظر بالینی معنادار گزارش شد؛ از جمله توانایی تشخیص وجود یک شیء، تعیین محل آن و حرکت‌دادن دست به‌سمت آن.
آیا این روش نابینایی را درمان می‌کند؟
خیر؛ نتایج فعلی به معنای درمان قطعی نابینایی نیست. پژوهشگران تأکید کرده‌اند که مطالعه روی تعداد محدودی از بیماران انجام شده و برای مشخص‌شدن میزان اثربخشی، دوام اثر و ایمنی این روش، آزمایش‌های بزرگ‌تر و پیگیری طولانی‌مدت ضروری است.
در گزارش رویترز، یک عارضه جدی نیز بلافاصله پس از تزریق ثبت شده که بنا بر گزارش پژوهشگران، ظرف چند دقیقه برطرف شده است. بنابراین، ارزیابی کامل ایمنی درمان همچنان اهمیت دارد.
اهمیت این دستاورد پزشکی
این پژوهش نشان می‌دهد حتی در برخی موارد کاهش شدید بینایی، ممکن است سلول‌های باقی‌مانده در مسیر بینایی ظرفیت پاسخ‌گویی به تحریک نوری را حفظ کرده باشند. با این حال، این روش هنوز آزمایشی است و نباید آن را درمانی در دسترس یا جایگزینی قطعی برای مراقبت‌های تخصصی چشم دانست.
